\n\u25ba Hier geht es zur hochdeutschen Version des M\u00e4rchens<\/a><\/p>\n
1840 geev Willem Schr\u00f6der, de 1808 in Ollend\u00f6rp (Oldendorf) bi Stood (Stade) op de Welt keem, in‘ „Hannoverschen Volksblatt“ to’n iersten Mool dat nedderd\u00fc\u00fctsche Vertell’n „Dat Wettlopen twischen den Hasen un den Swinegel up de l\u00fctje Haide bi Buxtehude“ rut. He hett disse – l\u00f6genhaftige! – Geschicht, de al in’t 17. Johrhunnert bekannt w\u00fc\u00fcr, in Bexh\u00f6vede (bi dat h\u00fc\u00fctige Bremerhaven – dor w\u00fc\u00fcr sien Grootvadder, de Amtsvogt Willem Krone, to Huus) in‘ D\u00f6rpskroog von een olen J\u00e4gersmann h\u00fc\u00fcrt. Ok de Paster in’t D\u00f6rp schall se em vertellt hebben. Den Wettloop hett he ober – keeneen weet wor\u00fcm – no Buxtuud verleggt. Disse Geschicht is l\u00f6genhaft to vertellen, Jungens, aver wahr is se doch! Denn mien Grootvader, van den ick se hew, plegg j\u00fcmmer, wenn he se mi v\u00f6rt\u00fcerde, dabi to seggen: „Wahr mutt se doch sien, mien S\u00f6hn, anners kunn man se jo nich vertellen!“ De St\u00e4hkr\u00f6wen w\u00f6oren aver de n\u00f6chsten bi sienem Huuse, un he pleggte mit siener Familie davon to eten, dar\u00fcm sahg‘ he se as de sienigen an. Gesagt, gedahn. De Swinegel makde de Huusd\u00f6or achter sick to un sl\u00f6g den Weg nah’n Felde in. He w\u00f6or noch nich gans wiet von Huuse un wull j\u00fcst \u00fcm den St\u00fchbusch, de dar v\u00f6r’m Felde liggt, nah den St\u00e4hkr\u00f6wen-Acker hinupdreien, as em de Haas‘ bem\u00f6tt, de in \u00e4hnlichen Gesch\u00e4ften uutgahn w\u00f6or, n\u00e4mlich um sienen Kohl to besehen. As de Swinegel den Haasen ansichtig w\u00f6or, so b\u00f6hd‘ he em en fr\u00fcndlichen „Go’n Morgen!“ De Haas‘ aver, de up siene Wies‘ en v\u00f6rnehmer Herr was un grausahm hochfahrtig dabi, antwoorde nicks up den Swinegel sienen Gruh\u00df, sondern seggte to’m Swinegel, wobi he en gewaltig h\u00f6hnische Miene ann\u00f6hm: „Wie kummt et denn, datt du hier all bi so fr\u00f6hem Morgen im Felde ruml\u00f6ppst?“ Dat Wettlopen twischen den Hasen un den Swinegel up de l\u00fctje Heide bi Buxtehude vun Wilhelm Schr\u00f6der \u25ba Hier geht es zur hochdeutschen Version des M\u00e4rchens 1840 geev Willem Schr\u00f6der, de 1808 in Ollend\u00f6rp (Oldendorf) bi Stood (Stade) op de Welt keem, in‘ „Hannoverschen Volksblatt“ to’n iersten Mool dat nedderd\u00fc\u00fctsche\u2026<\/p>\n
\n1843 w\u00fc\u00fcr de Geschicht \u00fcnner Nummer 187 vun de Breuder Jakob un Wilhelm Grimm in ehr Sammeln „Kinner- un Huusvertell’n“, 5. Oploog, opnohmen.<\/em><\/p>\n
\nDe Geschicht hett sick awer so todragen:
\n[ezcol_4fifth] Et w\u00f6or an eenen sch\u00f6nen S\u00fcndagmorgen, to’r Harvsttiet, j\u00fcst as de Bookweeten bloihde. De S\u00fcnn w\u00f6or hellig upgaen am Hewen, de Morgenwind g\u00fcng warm \u00f6wer de Stoppeln, de Larken s\u00fcngen inn’r Lucht, de Immen sumsten in den Bookweeten, un de L\u00fchde g\u00fcngen in ehren S\u00fcndagsstaht nah’r Karken, un alle Kreatur w\u00f6or vergn\u00f6gt, un de Swinegel ook.
\nDe Swinegel aver st\u00fcnd v\u00f6r siener D\u00f6hr, harr de Arm \u00fcnnerslagen, keek dabi in den Morgenwind hinut un quinkeleer’de en l\u00fctjet Leedken v\u00f6r sick hin, so good un so slecht, as nu eben am leewen S\u00fcndagmorgen en Swinegel to singen pleggt. Indem he nu noch so half liese v\u00f6r sick hin sung, f\u00fcll em op eenmal in, he k\u00fcnn ook wol, mittlerwiel siene Fro de Kinner w\u00fcsch un antr\u00f6cke, en beeten in’t Feld spazeeren un tosehn, wie siene St\u00e4hkr\u00f6wen st\u00fcnden.![\"\"](\"http:\/\/heimat-und-geschichtsverein-buxtehude.de\/wp-content\/uploads\/2018\/02\/hui.jpg\")
<\/p>\n
\n„Ick gah spazeeren“, seggt‘ de Swinegel.
\n„Spazeeren?“ lachde de Haas‘, „mi d\u00fccht‘, du kunst de Been‘ ook wol to betern Dingen gebruuken!“
\nDisse Antwoord verdr\u00f6ot den Swinegel ungeheuer, denn alles kunn‘ he verdreegen, aver up siene Been‘ leet he nicks kommen, eben weil se von Natuhr scheef w\u00f6oren.
\n„Du bildst di wol in“, seggt‘ nu de Swinegel to’m Haasen, „as wenn du mit diene Been‘ mehr uutrichten kannst?“
\n„Dat denk ick“, seggt‘ de Haas‘.
\n„Dat kummt up’n Vers\u00f6\u00f6k an“, meent‘ de Swinegel, „ick pareer, wenn wi in de Wett‘ loopt, ick loop‘ di v\u00f6rbi!“
\n„Dat is tu’m Lachen, du mit diene scheefen Been'“, seggt‘ de Haas‘, „aver mienetwegen macht‘ sien, wenn du so \u00f6vergroote Lust hest. Wat gilt de Wett‘?“
\n„En goldne Lujedor un’n Buddel Branwien“, seggt‘ de Swinegel.
\n„Angenahmen“, spr\u00f6\u00f6k de Haas‘, „sla in, un denn kann’t gliek losgahn.“
\n„N\u00e4, so groote Ihl hett et nich“, meen de Swinegel, „ick b\u00fcn noch ganz n\u00fcchdern; eerst will ick to Huus gahn un en beeten fr\u00f6hst\u00fccken. In’ner halwen St\u00fcnd‘ b\u00fcn ick wedder hier up’n Platz.“
\nDamit g\u00fcng de Swinegel, denn de Haas‘ w\u00f6or et tofreden.
\n\u00dcnnerweges dachde de Swinegel bi sick: „De Haas‘ verlett sick up siene langen Been, aver ick will em wol kriegen; he is zwar en f\u00f6rnehm Herr, aver doch man’n dummen Keerl, un betahlen sall he doch!“
\nAs nu de Swinegel to Huuse ank\u00f6om, spr\u00f6ok he to sien Fro: „Fro, trekk di gau an, du must mit mi nah’n Felde hinuut!“
\n„Watt givt et denn?“ seggt‘ sien Fro.
\n„Ick hew mit’n Haasen wett’t \u00fcm’n goldne Lujedor un’n Buddel Branwien, ick will mit em inne Wett lopen, un da salst du mit dabi sien.“
\n„O, mein Gott, Mann“, f\u00fcng nu den Swinegel sien Fro an to schreen, „b\u00fcst du nich klook, hest du denn ganz den Verstand verlaarnn? Wi kannst du mit den Haasen in de Wett lopen wollen?!“
\n„Holt dat Muul, Wief!“ seggt‘ de Swinegel, „datt is mien Saak. Resonehr nich in M\u00e4nnergesch\u00e4fte. Marsch, trekk di an, un denn kumm mit!“
\nWat sull den Swinegel sien Fro maken, se mu\u00dft‘ wol folgen, se mugg nu wollen oder nich.
\nAs se nu mit enander \u00fcnnerwegs w\u00f6oren, spr\u00f6ok de Swinegel to sien Fro: „Nu pa\u00df up, watt ick seggen will. S\u00fchst du, up den langen Acker, dar w\u00fcll wi unsen Wettloop maken. De Haas‘ l\u00f6pt n\u00e4mlich in der eenen F\u00f6hr, un ick in’ner andern, un von baben fang‘ wi an to lopen. Nu hest du wieder nicks to dohn, as du stellst di hier \u00fcnnen in de F\u00f6hr, un wenn de Haas‘ up de andere Siet ankummt, so r\u00f6pst du em entgegen: „Ick b\u00fcn all hier!“
\nDamit w\u00f6or’n se bi den Acker anlangt; de Swinegel wiesde siener Fro ehren Platz an, un g\u00fcng nu den Acker hinup. As he baben ank\u00f6m, w\u00f6or de Haas‘ all da.
\n„Kann et losgahn?“ seggt‘ de Haas‘.
\n„Ja wol!“ seggt‘ de Swinegel.
\n„Denn man to!“ un damit stellde jeder sick in siene F\u00f6hr, de Haas‘ tellde: „Hahl Een! Hahl Twee! Hahl Dree!“ un los g\u00fcng he wi en Stormwind, den Acker hindahl. De Swinegel aver l\u00f6p ungef\u00e4hr man dree Schritt, dann duhkde he sick dahl in de F\u00f6hr un blev ruhig sitten.
\nAs nu de Haas‘ in vullen Lopen \u00fcnnen am Acker ank\u00f6m, r\u00f6p em den Swinegel sien Fro entgegen: „Ick b\u00fcn all hier!“ De Haas‘ stutzd‘ un verwunderde sick nich wenig; he meende nich anders, als et w\u00f6or de Swinegel s\u00fclvst, de em dat tor\u00f6p‘; denn bekanntlich s\u00fcht den Swinegel sien Fro j\u00fcst so uut wi ehr Mann.
\nDe Haas‘ aver meende: „Datt geiht nich to mit rechten Dingen. Noch mal gelopen! Wedder \u00fcm!“ Un fort g\u00fcng he wedder wi en Stormwind, datt em de Ohren am Koppe fl\u00f6gen. Den Swinegel sien Fro aver blev ruhig up ehrem Platze. As nu de Haas‘ baben ank\u00f6m, r\u00f6p em de Swinegel entgegen: „Ick b\u00fcn all hier!“
\nDe Haas‘ aver, ganz uuter sick v\u00f6r Ihwer, schreede: „Noch mal gelopen! Wedder \u00fcm!“
\n„Mi nich to slimm“, antwoorde de Swinegel, „mienetwegen noch so oft, as du Lust hest.“
\nSo l\u00f6p de Haas‘ noch dree un s\u00f6bentig mal, un de Swinegel h\u00f6hl et \u00fcmmer mit em ut.
\nJedes mal, wenn de Haas‘ \u00fcnnen oder baben ank\u00f6m, seggten de Swinegel oder sien Fro: „Ick b\u00fcn all hier!“
\nTum veer un s\u00f6bentigsten mal aver k\u00f6m de Haas‘ nich mehr to Ende. Midden am Acker st\u00f6rt‘ he to’r Eerde, datt Blohd fl\u00f6g em uut’n Halse, un he blev dodt up’n Platze.
\nDe Swinegel aver n\u00f6hm siene gewunnene Lujedor un den Buddel Branwien, r\u00f6p siene Fro uut de F\u00f6hr aff, un beide g\u00fcngen vergn\u00f6gt mit enanner nah Huus; un wenn se nich storben s\u00fcnd, lewt se noch.
\nSo begew et sick, datt up der Buxtehuder Heid de Swinegel den Haasen dodt lopen hett, un sied jener Tied hett et sick keen Haas‘ wedder infallen laten, mit’n Buxtehuder Swinegel in de Wett to lopen.
\nDe Lehre aver uut disser Geschicht is, eerstens, datt Keener, un wenn he sick ook noch so f\u00f6rnehm d\u00fccht, sick sall bikommen laten, \u00f6ver’n geringen Mann sick lustig to maken, un w\u00f6or’t ook man’n Swinegel; un tweetens, datt et gerahden is, wenn eener freet, datt he sick ’ne Fro uut sienem Stande nimmt, un de j\u00fcst so uuts\u00fcht, as he s\u00fclwst. Wer also en Swinegel is, de mutt tosehn, datt siene Fro ook en Swinegel is, un so wieder! –<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"